تبلیغات
***جدایی را نمی خواستم خدا کرد، نمی دانم کدام ناکس دعا کرد***

گل آینه...سهراب

 

نویسنده:yashar azary

گل آینه

 

شبنم مهتاب می بارد.

دشت سرشار از بخار آبی گل های نیلوفر.

می درخشد روی خاك آیینه ای بی طرح.

مرز می لغزد ز روی دست.

من كجا لغزیده ام در خواب؟

مانده سر گردان نگاهم در شب آرام آیینه.

برگ تصویری نمی افتد در این مرداب.

او، خدای دشت، می پیچد صدایش در بخار دره های دور:

مو پریشان های باد!

گرد خواب از تن بیفشانید.

دانه ای تاریك مانده در نشیب دشت،

دانه را در خاك آیینه نهان سازید.

مو پریشان های باد از تن بدر آورده تور خواب

دانه را در خاك ترد و بی نم آیینه می كارند.

او، خدای دشت، می ریزد صدایش را به جام سبز خواموشی:

در عطش می سوزد اكنون دانه تاریك،

خاك آیینه كنید از اشك گرم چشمتان سیراب.

حوریان چشمه با سرپنجه های سیم

می زدایند از بلور دیده دود خواب.

ابر چشم حوریان چشمه می بارد.

تار و پود خاك میلرزد.

میوزد بر من نسیم سرد هشیاری.

ای خدای دشت نیلوفر!

كو كلید نقره درهای بیداری؟

در نشیب شب صدای حوریان چشمه می لغزد:

ای در این افسون نهاده پای،

چشم ها را كرده سرشار از مه تصویر!

باز كن درهای بی روزن

تا نهفته پرده ها در رقص عطری مست جان گیرند.

- حوریان چشمه! شویید از نگاهم نقش جادو را.

مو پریشان های باد!

برگ های وهم را از شاخه های من فرو ریزید.

حوریان و مو پریشان ها هم آوا:

او ز روزن های عطر آلود

روی خاك لحظه های دور می بیند گلی همرنگ،

لذتی تاریك می سوزد نگاهش را.

ای خدای دشت نیلوفر!

باز گردان رهرو بی تاب را از جاده رؤیا.

- كیست می ریزد فسون در چشمه سار خواب؟

دست های شب مه آلود است.

شعله ای از روی آیینه چو موجی می رود بالا.

كیست این آتش تن بی طرح رؤیایی؟

ای خدای دشت نیلوفر!

نیست در من تاب زیبایی.

حوریان چشمه در زیر غبار ماه:

ای تماشا برده تاب تو!

زد جوانه شاخه عریان خواب تو.

در شب شفاف

او طنین جام تنهایی است.

تار و پودش رنج و زیبایی است.

در بخار دره های دور می پیچد صدا آرام:

او طنین جام تنهایی است.

رشته گرم نگاهم می رود همراه رود رنگ:

من درون نور - باران قصر سیم كودكی بودم،

جوی رؤیاها گلی می برد.

همره آب شتابان، می دویدم مست زیبایی.

پنجه ام در مرز بیداری

در مه تاریك نومیدی فرو می رفت.

ای تپش هایت شده در بستر پندار من پرپر!

دور از هم، در كجا سرگشته می رفتیم

ما، دو شط وحشی آهنگ،

ما، دو مرغ شاخه اندوه،

ما، دو موج سركش همرنگ؟

مو پریشان های باد از دور دست دشت:

تارهای نقش می پیچید به گرد پنجه های او.

ای نسیم سرد هشیاری!

دور كن موج نگاهش را

از كنار روزن رنگین بیداری.

در ته شب حوریان چشمه می خوانند :

ریشه های روشنایی می شكافد صخره شب را.

زیر چرخ وحشی گردونه خورشید

بشكند گر پیكر بی تاب آیینه

او چو عطری می پرد از دشت نیلوفر،

او، گل بی طرح آیینه.

او، شكوه شبنم رؤیا.

- خواب می بیند نهال شعله گویا تند بادی را.

كیست می لغزاند امشب دود را بر چهره مرمر؟

او، خدای شب را می كند لبریز آوایش:

زیر برگ آیینه را پنهان كنید از چشم.

مو پریشان های باد

با هزاران دامن پر برگ

بیكران دشت ها را در نوردیده،

می رسد آهنگشان از مرز خاموشی:

ساقه های نور می رویند در تالاب تاریكی.

رنگ می بازد شب جادو.

گم شده آیینه در دود فراموشی.

***

در پس گردونه خورشید، گردی می رود بالا ز خاكستر.

و صدای حوریان و مو پریشان ها می آمیزد

با غبار آبی گل های نیلوفر:

باز شد درهای بیداری.

پای درها لحظه وحشت فرو لغزید.

سایه تردید در مرز شب جادو گسست از هم.

روزن رؤیا بخار نور را نوشید.

*****