تبلیغات
***جدایی را نمی خواستم خدا کرد، نمی دانم کدام ناکس دعا کرد***

سپیده عشق

 

نویسنده:yashar azary

ღ.•**•.سپیده عشق.•**•.ღ

 

 

 

 تو مرا می فهمی

من تو را میخوانم

و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است

تو مرا میخوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان میدانم

و تو هم میدانی

تا ابد در دل من می مانی ...

 

 

چه زیباست به خاطر تو زیستن و برای تو ماندن و به پای تو سوختن و چه تلخ و غم انگیز است .

دور از تو بدون خوشبختی زیستن و برای تو گریستن و به عشق و دنیای تو نرسیدن.

 ای کاش واقف بودی که بدون تو مرگ گواراترین زندگی است و بدون تو و

بدوراز دست های مهربان تو و بدون قلب حساست زندگی چه تلخ و ناشکیباست.


      منشین با من با من منشین!

                   تو چه دانی كه چه افسونگر و بی پا و سرم؟

                   تو چه دانی كه پس هر نگه ساده ی من

                   چه جنونی ، چه نیازی ، چه غمی ست؟

                   یا نگاه تو كه پر عصمت و ناز ...

                   بر من افتد چه عذاب و ستمی ست!

                             دردم این نیست ولی

                             دردم این ست كه من بی تو دگر

                             از جهان دورم و بی خویشتنم

                             پوپكم !

                                    آهوك                

  تا جنون فاصله ای نیست از اینجا كه منم!


 

   
بی‌گاهان
  به غربت

به زمانی که خود درنرسیده‌بودــ

 

چنین زاده‌شدم در بیشه‌یِ جانوران و سنگ،

 
 
و قلب‌ام
  در خلاء

تپیدن آغازکرد.

 

گهواره‌یِ تکرار را ترک‌گفتم
 
در سرزمینی
  بی‌پرنده و بی‌بهار.

 

نخستین سفرم بازآمدن بود از چشم‌اندازهایِ امیدفرسایِ ماسه و خار
بی‌آن که با نخستین قدم‌هایِ ناآزموده‌یِ نوپایی‌یِ خویش به راهی دور رفته‌باشم.

نخستین سفرم
بازآمدن بود.

 

دوردست
امیدی نمی‌آموخت.

 

لرزان
  بر پاهایِ نو راه
    رو در افقِ سوزان ایستادم.

دریافتم که بشارتی نیست
چرا که سرابی در میانه بود.

 

دوردست امیدی نمی‌آموخت.
دانستم که بشارتی نیست:
 
این بی‌کرانه
  زندانی چندان عظیم بود
    که روح

از شرمِ ناتوانی
 

در اشک
  پنهان‌می‌شد.
 


 

 مطمئن باش و برو

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

 و چه زشت به من و سادگیم خندیدی

 به من و عشق پاکی که پر از یاد تو بود

 و به یک قلب یتیم که خیالم می گفت

تا ابد مال تو بود

تو برو ، برو تا راحت تر

 تکه های دل خود را آرام

سر هم بند زنم

من

چیستم من ؟ زاده ی یک شام لذتبار

ناشناسی پیش می راند در این راهم

روزگاری پیکری بر پیکری پیچید

من به دنیا آمدم بی آنکه خود خواهم !

(فروغ فرخزاد)